วิมุติ-นิพพาน

                                                                                                                      

                                                                                               โดยปู่สงค์ สวนพุฒตาล

ความจริงวิมุติ-เป็นเพียงขึ้นแรกของการหลุดพ้น เวียนว่ายตายเกิด ยังไม่ถึงพระนิพพาน ถ้าเปรียบกับวิมุต ก็เท่ากับ ฌาน ๙ หรือวิโรธสมาบัติ ก็ได้ จะเข้านิพพาน ก็ต้องเข้านิโรธสมาบัติก่อน วิมุติก็คือฌาน ๙ นี่เอง ตอนแรกเข้าใจว่า วิมุติ คือนิพพาน แต่ความจริงนั้น เป็นการหลุดพ้นของวิญญาณเท่านั้น ยังไม่เป็นการหลุดพ้นของจิต เพราะเพ่งจิตวิญญาณก็หลุด ก็ยังคงเหลือจิต พอเพ่งจิตในจิต จิตก็หลุดไป ไม่มีจิตแล้ว ไม่มีอะไรเป็นตัวเรา มันว่างเปล่าไปหมด ไม่มีอะไรเป็นที่เกาะยึดของจิต เพราะวิญญาณไม่มี สัญญาความจำอะไรก็ไม่มี มันก็พลอยดับไปสิ้น ก็รู้ว่าตัวเราก็ต้องดับไปด้วย มันดับหมด ความจำ สัญญา ไม่มีตัวตน ไม่มีจิต ก็รู้ว่าน่ากลัว จะไม่ได้กลับแล้ว แต่ก็เกิดสงสัยว่าจิตดับแล้วหรือเข้าวิมุติ ก็คงไม่ได้กลับมามีชีวิตอีกหรือต้องตายภายใน ๗ วัน จิตก็ยังเถียงจิตขึ้นมา นี่เป็นเพียงวิมุติยังไม่เข้านิพพาน จิตก็กลับมาเป็นตัวเราอีก เพราะสงสัยพระนิพพาน อยู่นี่เอง ถึงได้กลับมา 

ก็นั่งพิจารณาเรื่องจิต จิตออกจากร่างก็เข้าวิมุติ แล้วนิพพานไปได้อย่างไรล่ะ  ก็มานั่งพิจารณาเรื่องจิต นี่แสดงว่าเราหลุดไปเข้าแค่วิมุติ จิตก็ยังคงมีเชื้ออยู่อีก ยังไม่ดับแน่นอน ก็มานั่งพิจารณาเรื่องจิตให้ทะลุเข้าไปอีก สมาธิก็ยังเพ่งสมาธิถึงจะถึงจุดแท้จริงสมาธิ เมื่อเพ่งจิตก็ต้องเพ่งจิตให้ลึกถึงหัวใจหรือจุดแท้ๆ ของจิต พอเข้าใจเรื่องเพ่งจิตก็ทะลุ ที่แท้จิตยังอยู่นี่เอง ยังไม่ดับ จิตก็เป็นจุดเล็กๆ เหมือนเพชร เป็นแสงให้เห็น อ้อ จิตยังไม่ดับ ยังไม่ถึงจิตอันแท้จริง อ้อ จะเข้านิพพานได้อย่างไร  เรายังฝึกไม่ถึงแก่นแท้ของจริงนี่เอง พอเพ่งจิตเข้าไปอีก ในจิตที่เห็นเป็นจุดเล็กๆ ทีนี้ก็เกิดสว่างไสวในจิต อ้อเราปฏิบัติยังไม่ถึง จะเข้านิพพานได้อย่างไร จุดที่สว่างไสวขึ้นมาก็รู้ว่า จิตจะเข้านิพพานได้ ก็ต้องจิตทะลุจิต เข้านิโรธสมาบัตินี่เอง ที่แท้วิมุติ ก็เป็นทางเดินของนิพพาน มิน่า พระอาจารย์จึงบอกว่า มี ๙ ฌาน หรือฌาน ๙ นี่เอง เป็นพระอนาคามีก็ต้องเข้าฌาน ๙ นิโรธสมาบัติ ถึงจะเข้าเป็นพระอรหันต์ได้ ที่แท้พระนิพพานก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล หรือแค่เอื้อม ก็คงจะจริง เพียงแต่เฉียดเข้าไปก็รู้ว่าสุขแน่นอนหรือบรมสุขของพระอรหันต์ทั้งหลาย จึงเข้าใจว่าจะเข้าพระนิพพานได้ก็ต้องได้วิมุติก่อน เพ่งจิตทะลุอรูปพรหมทั้ง๔ ดับความจำทั้งหลาย เพ่งอากาศ เพ่งวิญญาณ ถึงได้รู้ว่า เพ่งอากาศไม่มีที่สิ้นสุด เพ่งวิญญาณไม่มีที่สิ้นสุด ดับความจำ ดับสัญญา ถึงจะเข้าฌาน ๘ อรูปพรหม ๔ ถึงจะรู้เห็นทางเดินของวิมุติ เพ่งจิตเข้าไปในวิมุติ หรือเพ่งจิตเข้าไปในจิต ให้เห็นก็จะเข้าฌาน ๙ หรือนิโรธสมาบัติ อ้อ มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ที่ทำกันไม่ได้เพราะปัญญามันไม่เปิด แต่พอปัญญาเปิด ก็เข้าใจ แต่การเพ่งจิต ก็ต้องทีพลังจิต พลังสมาธิ ความเพียรในสมถะและวิปัสสนา ต้องมีโพธิปักขิยธรรม ๓๗ หมวด ถึงจะมีอำนาจจิตเพียงพอ สมาธิทะลุสมาธิ จิตทะลุจิตจึงถูกต้อง ความสงสัยของผู้เขียนนี่เองถึงได้เห็นทางเข้านิพพาน เข้าวิมุติได้แล้ว เหลือที่จะเข้านิพพาน ก็ต้องเพียรทำฌาน ๙ นิโรธสมาบัติ อีกขั้น ก็ยังไม่รู้ว่าจะหลุดพ้น แค่วิมุติ หรือจะเข้านิพพานได้ไหม แต่รู้ว่า ถ้าผู้เขียนจะดับเมื่อไหร่ก็ดับได้ แค่เข้าวิมุติก็ดับการเวียนว่ายตายเกิด เดี๋ยวนี่จึงไม่สนใจ จะอยู่หรือตาย ก็เพราะเข้าใจการปฏิบัติมาถึงระดับนี้ ก็พอเข้าใจแล้ว นี่ก็เป็นความรู้จากการปฏิบัติของผู้เขียน ๔๕ ปีเต็มๆ เพิ่งมาเพ่งจิต-วิญญาณ มัวแต่ตามดูวิญญาณมันไปไหน ที่แท้มันมีทุกแห่ง มัวแต่ดูวิญญาณคนอื่น เพิ่งจะหายโง่เอา ๔๕ ปีนี่เอง พอเห็นและเข้าใจได้ก็รู้ว่า อรูปฌาน ๔ ก็สำคัญมาก ถึงจะรู้ทางเดินของวิมุติ การหลุดพ้นเวียนว่ายตายเกิด มันอยู่แค่เอื้อมนี่เอง แต่ก็นับว่ายากจริงๆ ถ้าไม่มีพลังจิต พลังสมาธิ นับว่ายากมากๆ พอเข้าใจก็ร้องอ๋อ อยู่แค่นี้เอง แต่ต้องเข้าใจนะ ต้องมีพลังจิต พลังสมาธิเข้มแข็งจริงๆ ต้องทะลุสมถะ ๔๐ และวิปัสสนากัมมัฏฐานหรือโพธิปักขิยธรรม ๓๗ หมวด 

แต่ผู้เขียนโชคดีมีพลังสมาธิ พลังมหาเทพ พลังมหาพรหม และพลังบารมีหนุน ก็ยังใช้การปฏิบัติถึง ๔๕ ปีเต็มๆ ถึงได้รู้ว่าทางเดินของวิมุติและทางเดินของนิพพาน ต้องมีความเพียร ความอุตสาหะกันจริงๆ ยิ่งเป็นพระภิกษุสงฆ์ ยิ่งต้องหนักในการปฏิบัติมาก จึงสำเร็จเป็นพระอนาคามี และเป็นพระอรหันต์ สำเร็จอภิญญาเยอะ อนาคามีก็เยอะ แต่เป็นพระอรหันต์นับองค์ได้

          ท่านใดมีข้อสงสัยเรื่องการฝึกสมาธิหรือต้องการคำปรึกษาเรื่องฝึกสมาธิกับปู่สงค์ สามารถขอคำปรึกษามาได้เลย ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นจ้า