สำแดงเดช

โดยปู่สงค์ สวนพุฒตาล

วันพระที่สองผู้เขียนก็เข้าวัดโพธิ์ ไปเอง เพราะตรงกับวันหยุดเสาร์หรืออาทิตย์นี่แหละ ก็ไปถึงวัดโพธิ์ก็บ่ายแล้ว จึงไปเดินสำรวจวัดโพธิ์ดูเพราะไม่ได้มายี่สิบกว่าปีแล้ว ก็เดินไปโบสถ์ใหม่ที่มาเมื่อครั้งก่อน ก็เห็นมีคนมานั่งกันเต็ม ก็เลยลงไปนั่งข้างล่าง แถวระเบียงโบสถ์ นั่งสมาธิเอากำไรไว้ก่อน ถึงเวลาค่ำ รอพระเทศน์และก็สวดเทพก็เห็นพวกร่างทรงมากันหลายคน ก็พยักหน้าสวัสดีกันตามมารยาท ยังไม่สนิทกัน พอตกห้าโมงเย็น คนก็ลดน้อยลง ก็ขึ้นไปนั่งสมาธิในโบสถ์ต่อ พอลืมตามาก็เห็นร่างทรงมากันเยอะ ก็มานั่งคุยกันตามอัธยาศัย บางคนก็คุยเรื่องสมาธิ เรื่ององค์เรื่องฌาณกัน แต่คราวนี้ก็เห็นกันชัดๆ เพราะเข้ามานั่งคุยกันใกล้ๆ จึงสังเกตเห็นพวกร่างทรงพวกนี้ ก็รู้ว่าพวกร่างทรงพวกนี้แปลกมาก เรียกว่า แทบไม่ต้องดูองค์ ใครทรงองค์อะไร ตัวร่างคนนั้นก็จะตัดผม แต่งตัวไปตามองค์ของแต่ละคน เช่น ทรงพ่อ ร.๕ ก็จะตัดผม แต่งหนวดให้เหมือนพ่อ ร. ๕ หมอชีวกโกมารภัทรก็จะหัวล้านและไว้หนวดเครายาวขาวเหมือนกับในรูป พวกเขาก็เข้ามาถามถึงการปฏิบัติสมาธิ ก็เลยรู้ว่า พวกเขามีองค์แล้วไม่ต้องมานั่งสมาธิ ผู้เขียนก็บอกว่า พวกคุณคิดผิดแล้ว จะเป็นเทพพรหมองค์ไหนใหญ่เล็ก ก็ต้องมาปฏิบัติสมาธิกันทั้งนั้น ไม่ฝึกสมาธิไม่เก่งหรอก เพราะสมาธิเป็นพลังจิตเสริมองค์รับองค์ได้สมบูรณ์ ก็เลยสอนวิธีปฏิบัติสมาธิให้ พวกร่างทรงก็เลยเข้าใจ และก็ถามเรื่องเมื่อคืนวานและบอกให้เล่าให้ฟังหน่อย เพราะพวกเขาไม่ได้เข้าร่วมฟัง เล่นเอาถามผู้เขียนว่า โอ้โฮคุณเห็นละเอียดขนาดนี้เชียวหรือ ยังกับดูหนังเลย ก็บอกว่าผมปฏิบัติสมาธิมาตั้งแต่พ.ศ. ๒๕๑๑ จนมาวัดโพธิ์วันนี้ พ.ศ. ๒๕๒๒ แล้ว นั่งปีแรกก็เห็นแล้ว นั่งสมาธิก็ต้องนั่งเป็น รู้หลักปฏิบัติและมีความเพียร ความอุตสาหะ

สักพักพระก็ขึ้นมาเทศน์ พวกร่างทรงก็นั่งสมาธิฟังเทศน์กันเป็นแถว พวกที่เชื่อผู้เขียนก็ทำกัน พอพระเทศน์จบ พวกร่างทรงก็เข้ามาบอกว่า ปู่ ปู่ ผมฟังพระเทศน์ได้ผลจริงๆ ฟังไปพิจารณาไป เออแปลก ไม่ง่วง ไม่ขี้เกียจ ไม่เมื่อย ก็ทำความสงสัยให้ปู่แดง ทีนี้ก็ฟังเทศน์เสร็จ พระเสด็จกลับลงธรรมมาสกลับกุฏิ ปู่แดงก็สวดพิธีเทพ พวกที่ฟังผู้เขียนสอนสมาธิก็นั่งสมาธิฟังกัน จิตก็รู้บ้างไม่รู้บ้าง พอปู่แดงสวดจบ ก็ถามว่าวันนี้พระพุทธเจ้าปางไหนเสด็จมา ผู้เขียนเห็นก็บอกไป พระพุทธเจ้าปางนี้เสด็จ เจ้าปู่แดงก็พยักหน้า เจ้าร่างทรงที่มาฝึกนั่งสมาธิ ก็เข้ามากระซิบบอกว่า มานั่งใกล้ปู่แล้ว ผมเริ่มเห็นและก็ถามว่า ปลายๆ แถวจะมีเทวดาแต่งอย่างนี้ๆ ผู้เขียนก็บอกว่าใช่ เล่นเอาดีใจยกใหญ่ พอดีคุณสมนึกก็เข้ามากระซิบว่า คุณสงค์ ผมมีคนป่วยเป็นพระสงฆ์รูปหนึ่ง มาให้รักษา หลังจากสวดพิธีเทพก่อน พวกร่างทรงก็ถามว่ามีอะไรหรือ หรือก็ตอบเขาไปว่า จะมีพระสงฆ์มาให้รักษา

สักครู่ก็เห็นคุณสมนึกพาพระมารูปหนึ่งหน้าตาใหญ่ค่อนข้างหนา เข้ามาหา แล้วก็ปรึกษาอธิบายให้ฟัง คุณสมนึกก็บอกว่า ผมรักษาเอาน้ำตาเทียนโปะแผลพุพองตรงข้อพับข้อศอก ตอนเปิดให้ดูมันเฟะมากแล้ว ยิ่งโปะเทียนรักษา แผลก็ยิ่งเฟะมาก เป็นน้ำเหลืองเยิ้มไปหมด ก็เห็นพวกร่างทรงไปนั่งรวมกันเป็นกลุ่ม กำลังดูผู้เขียนจะทำอะไร และก็คงวิจารณ์เรื่องผู้เขียน พระรูปนี้ชื่อพระประธาน ครับ ก็บอกให้ท่านส่งแขนให้ ก็กำหนดจิตแล้วก็คว้าจับ เอามือซ้ายตะปบกับบริเวณแผลที่กำลังเฟอะหรือเฟะ พอเพ่งจับถอนก็เงยหน้าหาทางขว้างออก ปรากฏว่าพวกร่างทรงก็นั่งขวางประตูโบสถ์ พอมองไปทางหน้าต่าง ก็มีร่างทรงนั่งขวางตรงหน้าต่าง ตอนนี้ก็กลั่นใจจับถอนอยู่พูดไม่ได้ ก็ชี้มือไปทางหน้าต่างและโบกมือให้ขยับหนีตรงทางหน้าต่าง เท่านั้น พวกร่างทรงรวมทั้งปู่แดง  หัวหน้า ก็ขยับเปิดทางหน้าต่าง แล้วก็ขว้างของหรือวิญญาณออกไปทางหน้าต่างพอขว้างออกไปเท่านั้น พวกร่างทรงก็มีอากัปกริยาแตกต่าง บางคนก็ยกมือฟาด บางคนก็ยกมืออัด บางคนก็ส่งมาพนมมือ ป้องกันตัวเอง ก็รู้ว่าท่าทางที่แสดงเป็นเรื่องของแต่ละองค์ เพราะอะไรหรือครับ ตอนจับของขว้างออกไป เชื่อไหม มันเป็นกลิ่นศพ เน่าเหม็นสุดทน จริงๆ เล่นเอาทั้งคนทั้งองค์แตกตื่นตกใจ ผู้เขียนก็เห็นวิญญาณเป็นกลุ่มดำวิ่งออกหน้าต่างไปเลย  ตลอดระยะทางที่ผีหรือวิญญาณวิ่งตามทางที่ขว้าง พร้อมกับกลิ่นศพเหม็นมากวิ่งไปตามทาง ผ่านร่างทรงที่นั่งแหวกทางที่ตรงหน้าต่าง กับขยับตัวถอยแยกออกไปแทบจะนั่งทับกัน แถมยังแสดงท่าทางตกใจกลัวด้วย นี่ก็เป็นการจับถอนครั้งแรกเท่านั้น พวกร่างทรงก็ยังนั่งตกใจอยู่ พวกเขามองผู้เขียนกันตาแป๋ว แต่ผู้เขียนเห็นอาการลีลาท่าทางขององค์ของร่างทรง แล้วแทบจะอดกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เพียงยกแรกเท่านั้นก็แตกตื่นใจกันแล้ว ก็หันมาจับอีก กำหนดจิต แล้วจับถอนอีก พวกร่างทรงก็ขยับตัว คงนึกว่า เฮ้ยๆ เอาอีกแล้วว่ะ คราวนี้ก็เตรียมตัวเตรียมใจสู้มั้ง  พอผู้เขียนคว้าจับถอนก็ขว้างออกทางหน้าต่าง แต่คราวนี้กลิ่นน้อยมาก แสดงว่าครั้งแรกถอนไปเยอะแล้ว ครั้งที่สองกลิ่นซากศพแทบไม่มีกลิ่น เล่นเอาพวกร่างทรงทั้งหลายถอนหายใจกันเฮือกใหญ่ เพราะไม่รุนแรงเท่าครั้งแรก ก็ดูจะสบายใจกันบ้าง ถึงกับลดมือลงจากท่าทางแล้ว ก็ดูพวกเขาปลอดโปร่งใจ แต่พอผู้เขียนจับถอนอีกพวกเขาก็แสดงท่าทางออกมาอีก คราวนี้จับถือก็ไม่มีอะไรโล่งหมด ก็บอกพวกเขาว่าหมดแล้ว เท่านั้นแหละ ก็ขยับตัวกัน เข้ามาใกล้ ผู้เขียนก็ถามพระผู้ป่วยว่าเป็นอย่างไรพระอาจารย์ประธานก็บอก เออแปลกหายปวดหายคันเลย ก็บอกท่านว่า เดี๋ยวก็ยุบหายแล้ว ผีมันออกก็จะหาย

ทีนี้ก็เล่าให้ฟัง ท่านถูกลมเพลมพัด ตอนท่านไปเก็บจีวรที่ตากนั่นแหละ พระประธานก็เถียงผู้เขียน อาตมามีหลวงพ่อโตทรงร่างคุ้มร่างนะ และยังมีมีดหมอของหลวงพ่อเดิม ของจะเข้าร่างอาตมาได้อย่างไร พวกร่างทรงได้ฟังก็หูผึ่งจะจริงหรือเท็จก็ฟังต่อ ผู้เขียนก็บอกว่า ถ้าท่านเก่งจริงผีมันก็เข้าไม่ได้หรอก ก็อธิบายให้ฟัง ผีมันจะเข้าหรือของมันจะเข้าได้ก็ต้องอ่อนกว่ามันสู้มันไม่ได้น่ะซี ก็บอกว่าท่านโดนลมเพลมพัด ตอนค่ำที่ท่านไปเก็บจีวรนั่นแหละตากราวไว้ก็ไปเก็บเอามาพาดตรงข้อศอกที่โดนนี่แหละ มันปล่อยมาตามลม เห็นเป็นผ้าขี้ริ้วห่อศพหรือวิญญาณพวกเล่นของเขาปล่อยทุกวันพระ โดนตอนค่ำตะวันจกดินนั่นแหละ ยิ่งไปถอนไปโปะก็ยิ่งออกฤทธิ์เฟะน่ะซี ก็เพราะท่านไม่ได้ฝึกสมาธินั้นด้วย ถ้าฝึกสมาธิเก่งๆ ผีมันก็เข้าไม่ได้ ของก็เข้าไม่ได้ หลวงพ่อโตก็ช่วยไม่ได้เพราะไม่มีจิต มีดหมอหลวงพ่อเดิมก็ติดกับอังสะ ก็ช่วยไม่ได้ผู้ใช้ของ ใช้พระ ใช้ของศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องมีจิตสมาธิด้วยและก็บอกว่า ถ้าท่านมีพลังจิตหรืออำนาจสมาธิถึงจะคุ้มครองตัวเองได้ มีดหมอก็มีฤทธิ์คุ้มได้ เดี๋ยวท่านกลับไปนี้ถึงบ้านหรือตำหนักคุณสมนึกก็จะแห้ง ยุบหายแล้วทีนี้ก็ไม่เถียงเลย เห็นไหมตอนผมกำหนดจิตจับถอนและขว้างออก ก็จะเห็นวิญญาณหรือผีมันพุ่งออกไปตรงหน้าต่าง  แล้วก็ถามพวกที่นั่งข้างทางนั้นดูซีว่า ผีมันจริงหรือเปล่า เห็นแทบตายองค์ก็ลงมาฟาดกันให้ยุ่งไปหมด พวกร่างทรงก็บอกว่า ผมตื่นเต้นจะตาย องค์ลงมาช่วยฟาดป้องกันให้ ทีแรกรุนแรงมาก กลัวจริงๆ ครั้งที่สองก็ตื่นเต้น แต่น้อยมาก ครั้งที่สาม ไม่มีรู้ได้เลยว่าถอนของหมดแล้ว และพอพระกลับบ้านก็ยุบหายจริงๆ พวกร่างทรงเห็นอานุภาพปราบผี พวกเขาจึงศรัทธาผู้เขียน และก็เป็นเหตุให้เปิดการรักษาในวิหารพ่อปรกโพธิ์ครับ 

ท่านใดมีข้อสงสัยเรื่องการฝึกสมาธิหรือต้องการคำปรึกษาเรื่องฝึกสมาธิกับปู่สงค์ สามารถขอคำปรึกษามาได้เลย ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นจ้า

รักษาในวิหาร

โดยปู่สงค์ สวนพุฒตาล

                เป็นเพราะเข้าโบสถ์วัดโพธิ์ท่าเตียน หรือวัดพระเชตุพนวรวิหาร หรือวัดพระเชตุพนมังคลาวาส ความจริงผู้เขียนสมัยเด็กก็เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อเมี้ยนมาก่อน และก็มีความสัมพันธ์กับบิดาผู้เขียน พันโทปลั่ง เทพหัสดิน ณ อยุธยา สมัยสมเด็จป๋า พระวันรัต วัดโพธิ์โน่น แต่ไม่นึกว่าอีกยี่สิบปี ผู้เขียนก็กลับมาปฏิบัติในวัดโพธิ์ท่าเตียนอีก ด้วยการชักชวนของคุณสมนึกหรือน้ำตาเทียนพิชิตโรค พอกลับมาครั้งแรกราว ๒๕๒๐ กว่า ก็เจอพวกร่างทรงกลุ่ม “ปู่แดง” ซึ่งเป็นหัวหน้าหรือผู้นำของเจ้าวัดโพธิ์และก็เป็นปู่ใหญ่ด้วย คุณสมนึกเข้าวัดโพธิ์มาก็เข้าสังกัดอยู่กับ”ปู่แดง” และก็มีความนับถือเจ้าแดงมาก ถึงกับยอมเป็นลูกน้อง”ปู่แดง” และก็ชมความเก่งกล้าของปู่แดงให้ผู้เขียนฟัง ถึงกับพาผู้เขียนเข้ามาพิสูจน์ หลังจากคุณสมนึกถูกเปรตในสวนพุฒตาลเล่นงาน ก็สงสัยในตัวผู้เขียนว่า ปู่ผู้เขียนเป็นใครกันนะ ทำไมเพียงแต่บอกให้เปรตปล่อยขาลูกศิษย์สาว คราวไปขุดสมบัติในสวนพุฒตาลข้างบ้านผู้เขียน เปรตมันถึงกับกลัวผู้เขียน พูดคำเดียวให้เปรตปล่อย เปรตก็ปล่อยทันที ทั้งที่คุณสมนึกเองก็ถือว่าเป็นอาจารย์หรือปู่คนหนึ่ง ก็เลยคิดจะพามาให้พวกเจ้าวัดโพธิ์มาดูร่างดูองค์ของผู้เขียนมากกว่า เพราะตัวเองไม่สามารถดูเห็น ก็ต้องหลอกให้เข้าวัดโพธิ์มาให้พวกเจ้าปู่แดงดูแทน แต่เป็นผลดีให้ผู้เขียนได้ประสบการณ์ เรื่องจิต-วิญญาณมากขึ้น

เรื่องก็มีอยู่ว่า วันแรกที่ย่างเข้าวัดโพธิ์ ก็เห็นพวกเจ้าวัดโพธิ์มีจำนวนมากถึง ๔๐-๕๐ คน ตอนเข้ามาในโบสถ์ใหญ่ก็เห็นพวกร่างทรงแล้ว คุณสมนึกก็กระซิบผู้เขียนขอแยกไปคุณกับกลุ่มเจ้าหรือปู่แดง ผู้เขียนก็ไปกับน้องชาย มนตรี (หรือหลวงตาตั๋ง) เทพหัสดิน ณ อยุธยา พร้อมกับน้องสะใภ้ นาตยาหรือแดง เทพหัสดิน ณ อยุธยา ตอนนั้นก็เป็นลูกศิษย์หลวงตายิ้มอยู่ พอผู้เขียนกับน้องชาย ย่างเข้าวัดโพธิ์พวกร่างทรงเป็นกลุ่มก็จับตาดูพวกผู้เขียน เพราะเห็นคุณสมนึกเดินมากับกลุ่มผู้เขียน พวกเจ้าวัดโพธิ์ก็รู้ว่าจะต้องพาใครมาแน่ ต้องมีองค์แน่ ก็เห็นสมนึกเดินเข้าไปคุยกับเจ้าวัดโพธิ์ ผู้เขียนกับน้องชายก็กราบพระประธาน แล้วก็นั่งสมาธิกัน แต่ก็รู้ว่าเจ้าวัดโพธิ์กำลังตรวจดูพวกผู้เขียน ก็พอดี พระมาเทศน์ ผ๔เขียนก็นั่งสมาธิฟังเทศน์ต่อ แต่ไม่ลืมบอกน้องสะใภ้หรือแดงว่า นั่งสมาธิไม่ต้องกลัว ให้มานั่งตรงหน้าตั๋งหรือพี่ก็ได้ เพราะพวกเจ้าวัดโพธิ์กำลังส่งฌาณมาตรวจพวกเรากัน เสร็จแล้วก็นั่งสมาธิกันต่อ และก็จริงๆ พวกปู่แดงพวกเจ้าวัดโพธิ์ส่งจิตมาตรวจเราจริงๆ แต่พอส่งมาผู้เขียนก็ตัด “ฌาณ” ไม่ให้เข้ามาใกล้บริเวณที่เรานั่งกัน จนกระทั่งพระเทศน์จบก็ได้เรื่องเลย พวกเจ้าวัดโพธิ์โดยการนำของปู่แดงคุณสมนึกก็ยกทีมมานั่งล้อมพวกผู้เขียน และก็มาทำตาปริบๆ มองดูพวกเรา คุณสมนึกก็แนะนำให้รู้จักกัน และเจ้าปู่แดงก็บอกว่า คุณสงค์ องค์ของคุณเป็นพระฤๅษีองค์ที่ ๑๐ และปู่ของคุณก็เป็นปู่ทางอินเดีย อยู่ในชั้นสามของเทวาลัย และบอกน้องชายเป็นองค์ทางพุทธ ก็เลยนั่งคุยกันและก็เชื้อเชิญให้มาวัดโพธิ์ จะมาทุกวันพระ ฟังเทศน์จบก็จะมีสวดเทพหรือทางคนทรงกัน ก็พอดีน้องชายบอกว่า พี่ดึกแล้ว ขอตัวกลับก่อน ตอนนั้นน้องชายอยู่ฝั่งธนบุรีเลยวัดปากน้ำภาษีเจริญไปหน่อย คุณสมนึกก็บอกว่า คุณสงค์ เดี๋ยวกลับพร้อมผม ผู้เขียนอยู่สวนพุฒตาลคุณสมนึกอยู่ปากเกร็ด ต้องขึ้นรถเมล์สาย ๓๐ ก็เป็นอันว่าผู้เขียนก็ต้องอยู่ร่วมกับคุณสมนึกและเจ้าวัดโพธิ์ ก็ดีครับ จะได้พิสูจน์พวกร่างทรงกันไปด้วย

ทีนี้ก็ถึงพิธีสวดเทพ เจ้าแดงเป็นประธานและให้ผู้เขียนไปนั่งใกล้ๆ กับเจ้าปู่แดง และคุณสมนึกเป็นผู้ใหญ่กว่าเพื่อนไปนั่งตรงอีกข้างของปู่แดง ก็เริ่มสวดภาษามคธนี่แหละ และก็คล้ายสวดทางอินเดีย หรือฟังคล้ายๆ ภาษาเทพ ผู้เขียนพอฟังแล้วก็สำรวมจิตเข้าสมาธิฟัง และดูไปด้วยเรื่องแปลกก็เกิดขึ้น ปู่แดงสวดเก่ง ปรากฏว่าเห็นพระพุทธเจ้าเสด็จนำหน้าเป็นพระสงฆ์เรานี่แหละ จะเป็นพระคนเราหรือพระสงฆ์เดินนำหน้า ก็เพ่งจิตดูตอนนี้มือพนมไหว้ ก็เห็นพระพุทธองค์จะเป็นพระสงฆ์มนุษย์แบบเราก็ไม่เชิง เดี๋ยวเปลี่ยนไปเหมือนเทวรูป หรือพุทธรูปมีชีวิตชีวานี่แหละ ลอยนำหน้าพวกเหล่าเทพเทวดาทั้งหลาย มีทั้งพระอินทร์ พระพรหม เหล่าทวยเทพเหาะลอยตามพระพุทธองค์ เป็นริ้วขบวนตามพระสงฆ์หรือพระพุทธเจ้า รอยๆ ตัวก็มีรังสีสีทองกระจายออกมา พอลอยนำหน้ามาถึงพระประธาน พระพุทธเจ้าก็เข้าไปอยู่ในพระประธาน คือท่านถอยพระวรกายเหมือเข้าไปนั่งในองค์พระประธาน และก็เหล่าเทวดา อินทร์ พรหม  ก็มายืนประดับอยู่ด้านข้างพระพุทธรูป

กระทั่งเจ้าปู่แดง สวดพิธีเสร็จ ท่านก็เสด็จออกจากองค์พระประธานแล้วก็ลอยหายขึ้นไปบนอากาศ ก็พอดีลืมตามา ก็เห็นพวกเจ้าปู่แดงและร่างทรงทั้งคุณสมนึกกำลังนั่งดูผู้เขียนกันอยู่ ก็เลยชมเจ้าปู่แดงว่า คุณแดง คุณสวดเก่งมากนะ วันนี้พระพุทธเจ้าองค์ปางรำพึงเสด็จลอยนำหน้ามีเทพยดา พระอินทร์ พระพรหม เทวดาทั้งหลาย เสด็จมาเป็นขบวน และพระพุทธเจ้าก็เสด็จถอยพระวรกายเข้าไป คือนั่งซ้อนในพระประธาน พระพุทธรูป องค์นี้แหละและเหล่าเทพ-พรหม ก็ยืนพนมมืออยู่ด้านข้างๆ หลังของพระประธาน พูดแล้วก็ชี้มือ อธิบายให้ฟังตามที่ผู้เขียนเห็น เล่นเอาเจ้าวัดโพธิ์ แม้แต่ปู่แดงถึงกับร้องโอ้โฮ พวกร่างทรงก็พลอยตื่นเต้นกันใหญ่ ปู่แดงถึงกับพูดว่า ปู่สงค์ นี่ได้ดวงตา ตอนแรกเรียก”คุณสงค์”  ตอนนี้เรียกปู่สงค์เลย พวกร่างทรงดูจะเป็นมิตรมากขึ้น พูดง่ายๆ ก็เริ่มมีความศรัทธาตัวผู้เขียน เพราะสงสัยว่า อะไรคุณสงค์เพิ่งมาครั้งเดียว เห็นโน่นเห็นนี่คนที่ตื่นเต้นมากก็คือปู่แดง เพราะคิดว่าจะได้ผู้เขียนมาเป็นเจ้าวัดโพธิ์น่ะซี นี่เป็นเพียงอารัมบทยังไม่เข้าเรื่องรักษาคนในวิหารระ ต้องเป็นวันพระหน้า เพราะเป็นวันเริ่มต้นของการรักษาในวัดโพธิ์

ท่านใดมีข้อสงสัยเรื่องการฝึกสมาธิหรือต้องการคำปรึกษาเรื่องฝึกสมาธิกับปู่สงค์ สามารถขอคำปรึกษามาได้เลย ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นจ้า

เปรตสวนพุฒตาล

โดยปู่สงค์ สวนพุฒตาล

            สมัยตอนผู้เขียนเป็นเด็กๆ  อยู่ในสวนพุฒตาลก็ผจญกับเรื่องผีๆ จิปาถะพอโตมาหน่อยก็ได้ยินเรื่อง เสียงเปรตมันร้องมาจากวิมานเมฆ พวกผู้ใหญ่เขาเจอกัน แม้แต่คุณพ่อผู้เขียน พันโทปลั่ง เทพหัสดิน ณ อยุธยา ก็เคยเจอจังๆ มาแล้ว ตอนโตแล้วถึงตอนปฏิบัติ ๒๕๑๑ อายุ ๒๗ ปี ผู้เขียนก็เจอกับตัวเอง ตอนสะพานแรกจะเข้าบ้านผู้เขียน กำลังเดินกลับบ้านประมาณ ๓ ทุ่มกว่า ก็ได้ยินเสียงร้องกรี๊ด เสียงยาวแหลมมาจากอากาศก็เลยยืนมองดูตามเสียงร้อง ก็เห็นเป็นเงายาวดำสูงๆ กำลังวิ่งก้าวยาว ผ่านหน้าผ่านตาไป เสียงก็ยังยาวตาม แต่ไม่เห็นตัวชัด วิ่งจากตรงหน้าผู้เขียนข้ามคลองไปตามทาง ข้ามรั้วสังกะสี เข้าวิมานเมฆ หายไปต่อหน้าต่อตา เล่นเอาขนลุก นึกด่าในใจ แม่งร้องซะขนลุกเชียว พอกลับไปถึงบ้าน อาบน้ำเรียบร้อยก็เข้าไปนั่งในห้องรับแขก ซึ่งจะมีบิดา-มารดา พี่น้องมานั่งชุมนุมดูโทรทัศน์และคุยกันคุณพ่อก็ถามว่าไปไหนมาวันนี้ถึงกลับบ้านดึกเลย คุณพ่อก็เคยเตือนไว้ไปไหนก็อย่ากลับดึกดื่นเกินสามทุ่มนะ แต่คราวนี้ผู้เขียนกลับเกินสี่ทุ่ม เห็นคุณพ่อถามด้วยความสงสัย เป็นไงล่ะคืนนี้กลับดึกเจออะไรเข้าล่ะ เล่นเอาคุณพ่อหัวเราะ  เพราะต้องเจออะไรเข้าแน่

ทีนี้ก็ทำให้ญาติพี่น้องหันมาดูกันเป็นตา เพราะเรื่องต่างๆ มักจะเกิดจากผู้เขียนเป็นส่วนมาก ก็รู้ว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ ก็หันมาฟังกัน ผู้เขียนก็เล่าว่า เมื่อตอนเดินเข้ามาเมื่อกี้นี้เอง พอเดินมาถึงสะพานแรกซึ่งเป็นบ้านเก่าของพลเอกสถิตย์ ยุทธการ และต่อมาก็เป็นบ้านของพลเอกพร พอก้าวขึ้นบนสะพาน ก็มีเสียงกรี๊ดๆ ยาวแหลม บาดหัวใจเชียว พร้อมกับมีเงาสูงยาวดำ เห็นเป็นตัวคนสูงๆ นี่แหละ วิ่งปาดหน้าไปดื้อๆ เกือบจะเหยียบตัวผู้เขียน ห่างกันซักก้าวสองก้าวเล่นเอาตกใจ ถึงกับร้องด่า ไอ้ห่าเกือบเหยียบหัวกูเข้าให้แล้วซิไอ้เปรต เสียงร้องพร้อมกับมันวิ่งไปวิมานเมฆ  เล่นเอาคุณพ่อมองหน้า และก็เล่าให้ฟังว่า พ่อเองก็เจอตรงแถวนั้นแหละ สองสามครั้ง จึงเตือนไม่ให้ลูกๆ กลับดึก เล่นเอาพี่ๆ น้องๆ นั่งมองตากัน เพราะยังไม่เคยเจอ

แต่เปรตตัวนี้ เคยได้ยินภริยาของพลเอกพร ธนะภูมิ เคยเจอและเล่าให้ฟัง ตอนท่านนั่งสมาธิสวดมนต์ ได้ยินเสียงร้องกรี๊ด แล้วเห็นเงาสูงดำ วิ่งผ่านหน้าต่างไป ก็รู้ว่าเป็นเปรต ต่อมาราว พ.ศ. ๒๕๒๕ ได้มั้ง ผู้เขียนก็ไปนั่งสมาธิตรงบริเวณบ้านผู้เขียน ก็ไปเจอของที่ฝั่งไว้ใต้ดิน ก็มีอาจารย์สมนึก หรือฉายา น้ำตาเทียนพิชิตโรค รู้จักกัน มีตำหนักอยู่ตรงข้ามคานเรือปากเกร็ด  ก็ติดตามผู้เขียนมาที่บ้าน มานั่งตรวจที่ตรวจทาง หน๊อยดันบอกไปเจอขุมทรัพย์ฝังในสวนพุฒตาล ความจริงผู้เขียนรู้แล้ว มีฝังไหใส่ข้าวของไว้สมัยก่อน แต่อ.สมนึกบอกว่ามีทองมีเพชรฝังไว้มากมาย ลองขุดดูไหมล่ะ ผู้เขียนก็บอกว่า อยากลองของหรือ ก็เอาซิ อ.สมนึกก็นั่งสมาธิชี้ตรงนี้มีของมีอะไร แกอธิบายยังกับเห็นกับตา หารู้ไม่ว่าวิญญาณที่บริเวณบ้านผู้เขียน เขามาติดต่อคุยกับผู้เขียนบ่อยๆ ก็เลยนึกสนุก ให้อ.สมนึก แกเจอดีกันเสียบ้าง ก็จัดแจงวางแผนขุดสมบัติกันทันที

พอตอนทำพิธี อ.สมนึกก็ทำพิธีกั้นบริเวณที่จะขุด แล้วซัดข้าวตอกไล่วิญญาณ ทีนี้ถึงพิธีขุด ก็ทำพิธีบวงสรวง ผู้เขียนก็ปล่อยให้อาจารย์สมนึกแสดงเอง แต่ในใจผู้เขียนก็อยากจะรู้ว่า วิญญาณในที่นี้เขาจะเอาอย่างไร แต่ก็ได้บอกผู้เขียนว่า ปล่อยให้เขาทำเถอะ ท่านก็อยู่เฉยๆ พอสวดพิธีเสร็จ ก็ให้พรรคพวกที่มาช่วยลงมือด้วย ในพิธีอ.สมนึก ก็เอาลูกศิษย์สาวสองสาวเข้ามานั่งในพิธี หารู้ไม่ว่า จะทำพิธีอะไรห้ามเอาผู้หญิงเข้าไปเกี่ยวข้องในพิธี ก็เคยทักท้วงแล้ว อ.สมนึก กลับคุยว่าไม่เป็นไร ผมคุ้มครองได้ ก็เริ่มขุดกันตอนสี่ทุ่ม ก็ขุดกันไปคุยกันไป ถ้าได้ของมาต้องแบ่งกัน ว่ากันไป แต่ผู้เขียนเคยเห็นของอยู่ตรงทางเข้าบ้านผู้เขียน ก็ไม่ได้บอกให้อ.สมนึกรู้ แกก็ฉลาดมาชี้ตรงที่ผู้เขียนขุดเปิดดู เพราะได้ตะกรุดทองตะกรุดเงินใส่กระถางมังกรเก่าและมีฝาปิดไว้ ปรากฏว่า ผุหมด เหลือที่ดีๆ แค่กำมือ อ.สมนึกก็นั่งชี้มือให้ขุดตรงโน้นตรงนี้ เผลอแพล๊บเดียวไปนั่งคู่กับลูกศิษย์สาวทั้งสอง

เรื่องแปลกก็เกิดขึ้น ผู้เขียนเห็นอ.สมนึกไปจู๋จี๋ลูกศิษย์สาว ในจิตก็บอกว่า เดี๋ยวเถอะ อ.สมนึกโดนแน่ ลูกศิษย์สาวถึงกับนอนตักอ.สมนึก ในใจก็บอกว่า น่ากลัวจะไม่ดีละมั้ง แพล๊บเดียว ได้เรื่องเลยละ ผู้เขียนก็กำลังนั่งดู มีกระแสฌาณอะไรส่งมาวะ ก็พอดีได้ยินอ.สมนึก ร้องเรียกผู้เขียนเสียงหลง ก็คงเพราะตกใจ ก็ลืมตาดู ก็เห็นเหตุการณ์ อ.สมนึกกำลังคะเย่อดึงร่างลูกศิษย์สาวอยู่ ก็สงสัยว่า แกดึงสู้กับอะไร พอมองไปก็เห็นลูกศิษย์สาวถูกดึงออกนอกสายสิญจน์ ครึ่งค่อนตัวแล้ว ก็ได้ยินอ.สมนึกบอกว่า คุณสงค์ช่วยผมด้วย ผีมันจะดึงร่างสาวออกไปพ้นสายสิญจน์แล้ว ถ้าพ้นสายสิญจน์ อาการก็จะหนัก จึงเพ่งมองไปดู อะไรมันดึงขาผู้หญิงวะ ก็เห็นเป็นเงาดำ มีแขนเหมือนไม้ไผ่ เป็นลำดำเหมือนแขนคน ก็มองตามขึ้นไปดู ถึงกับร้อง อ้อ เปรต นี่เอง กำลังดึงขาลูกศิษย์สาวที่ชื่อ”หน่อย”อยู่นี่เอง

กำลังชักคะเย่อกันอยู่ ก็มองดูเปรตซิ มันหน้าตาเป็นอย่างไร แขนขายาวเหมือนท่อนไม้ไผ่นั่นแหละ แต่เป็นเงาดำให้เห็นเป็นแขน ก็ไล่ไปดูหน้าตาเปรต มันเป็นอย่างไร มันก็ไม่ก้มหน้ามาให้ดูสักที เห็นแต่แสงไฟ เหมือนเทียนจุดไว้ตรงหัวมัน ก็นึกในใจ ไอ้หอก อยากจะดูหน้าเปรตตัวนี้ก็ไม่ได้  หันมาดูเจ้าหน่อยลูกศิษย์สาวอ.สมนึก ก็ถูกดึงออกมาถึงคอแล้ว ก็เลยเพ่งจิตมองหัวเปรต และบอกว่า “ปล่อยเขาซะ”  ปล่อยเขา เท่านั้น เรื่องแปลกก็เกิดตามเข้ามาอีก คราวนี้เห็นเปรต มันสะบัดแขนดำๆ ใส่มาทางข้างหน้า เจ้าหน่อยถึงกับกระเด็นกลับเข้ามาในสายสิญจน์ และเจ้าเปรตตัวนี้ก็ถึงกับร้องกรี๊ดๆ  ก้าวขาโย่งๆ เข้าไปในรั้วเขตวิมานเมฆ หายไปต่อหน้าต่อตา แล้วก็หันมาดูอ.สมนึก นั่งใจเสียอยู่ในวงสายสิญจน์ด้วยความตกใจและเหนื่อยใจแทบจะขาด เพราะออกแรงชักคะเย่อกับเปรต พอสักครู่ก็เอ่ยบอกผู้เขียนว่า เลิกเถอะ พิธีแตกแล้ว

(มีต่อ)

อ. สมนึกแกกลัวจริงๆ เสร็จแล้วก็ไปนั่งคุยกันในห้องรับแขกของผู้เขียน ซึ่งมีคุณพ่อคุณแม่ ละพี่ๆ น้องๆ เข้ามาแจมด้วย เพราะพวกเขานั่งดูพวกเราทำพิธีขุดกัน และก็เห็นเหตุการณ์ แต่ไม่รู้ว่าชักคะเย่อกับอะไอยู่ ตอนนี้จิตใจปกติแล้วก็มาเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง เจ้าหน่อยลูกศิษย์สาวนอนหนุนตัก อ.สมนึกเพลิน ดันมีอะไรมาดึงขาลากออกจากวงสายสิญจน์ ร้องจ๊ากเลย คว้ามืออ.สมนึกได้ก็ดึงไว้ ตอนแนกนึกว่าดึงสู้ได้ แต่ที่ไหนกลับสู้ไม่ไหว ก็เลยต้องเรียกคุณสงค์ช่วย มันจะแย่อยู่แล้ว ก็มีคนถามว่า อ้าว ละอาจารย์มีองค์หลวงปู่ตื้อล่ะทำไมไม่เรียกให้ท่านช่วยล่ะ เพราะหลวงปู่ตื้อเป็นพระอริยสงฆ์ มีอานุภาพมาก เก่งมาก ก็แสดงว่า อ้างหลวงปู่ตื้อมาลงทรง นี่ก็หน้าแตกเพราะสู้ผีเปรตไม่ได้  ถูกเปรตโยนลูกศิษย์สาว ทั้งอาจารย์และลูกศิษย์หงายท้อง อวดเก่ง เอาผู้หญิงเข้ามาในพิธีได้ ก็แย่นะซี  ตั้งแต่นั้นมาอ.สมนึกไม่กล้าเหยียบย่างเข้าสวนพุฒตาลอีกเลย

เปรตในสวนพุฒตาล ก็ยังมีให้เห็นอีกตัวอยู่ในดงต้นยางอายุเป็นร้อยปี เคยมานั่งตากลม ก็เห็นในดงต้นยางมีอะไรอยู่วะ ก็เพ่งมองดู อ้าวเจ้าเปรตอีกตัวยืนอยู่กับต้นยาง สูงเท่ากันเลย  ก็เห็นมันยืน ส่ายหน้าล่อกแล่ก ยืนมองดูผู้เขียน ก็เลยเพ่งจิตส่งมันไปเกิดเถิด เจ้าพ้นวิบากกรรมแล้ว และตั้งแต่นั้นมา ผู้เขียนก็ไม่เคยเห็นหรือได้ยืนเสียงเปรตมาอีกเลย เพราะผู้เขียนนั่งสมาธิและแผ่กุศลให้พวกเปรตพ้นทุกข์ไปน่ะซี

ท่านใดมีข้อสงสัยเรื่องการฝึกสมาธิหรือต้องการคำปรึกษาเรื่องฝึกสมาธิกับปู่สงค์ สามารถขอคำปรึกษามาได้เลย ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้นจ้า

ประวัติปู่สงค์ สวนพุฒตาล

                ปู่สงค์ สวนพุฒตาล หรือ สวนพุดตาน เกิดวันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๔๘๓ ตรงกับวันจันทร์ แรม ๕ ค่ำ เวลา ๒๓.๑๕ น. เป็นบุตรของพันโทปลั่ง กับคุณสมพร เทพหัสดิน ณ อยุธยา มีพี่น้อง ๕ คน คนโต คุณประพาส หรือ บัง เทพหัสดิน ณ อยุธยา เป็นหัวหน้าค่ายมวยสวนพุฒตาล “ลูกหัสดิน” คนที่สอง คุณประพัฒน์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา เป็นนายช่างเครื่องบิน บริษัท การบินไทย และเป็นนายทวารประจำทีมฟุตบอลสวนพุฒตาล แชมป์ประชาชนปีแรกของประเทศไทย คนที่สามก็คือ ปู่สงค์ หรือ เรืออากาศตรีประสงค์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา คนที่สี่ คุณมนตรี เทพหัสดิน ณ อยุธยา หรือหลวงตาตั๋ง องค์การโทรศัพท์ คนที่ห้าคือ บุษยทิพย์ เทพหัสดิน ณ อยุธยา หรือ บุษยทิพย์ คฤโฆษ พี่น้องเป็นนักกีฬา เป็นนักมวย นักฟุตบอล นักวิ่ง นักกรีฑา และนักปฏิบัติธรรม แต่ก็มีผู้เขียน ประสงค์ กับ มนตรี ที่ยังปฏิบัติธรรมอยู่ทุกวันนี้ พี่น้อง 5 คนนี้ หลวงพ่อโอภาสี หรือมหาชวน แห่งอาศรมบางมด เป็นผู้ตั้งชื่อให้ทุกคน

            ประวัติ ปู่สงค์ หันมาปฏิบัติธรรมในปีพ.ศ. ๒๕๑๑ นั่งสมาธิ ใช้หลัก อานาปาณะสติ หรือการภาวนาพุท-หายใจเข้า และ โธ หายใจออก ฝึกเองปฏิบัติเองอยู่ในกระท่อมคุณตาสำเภา หรือร้อยโท สำเร็จณรงค์ รุ่นเดียวกับจอมพลแปลก หรือ ป. พิบูลสงคราม  คุณตาตาย ก็ยืนมองดูกระท่อมร้างของคุณตาใจก็นึกว่า จะปล่อยกระท่อมทิ้งร้างทำไมล่ะ ยึดเอากระท่อมคุณตาเป็นที่ปฏิบัติธรรมดีมั้ง มันเกิดขึ้นในจิต    ก่อนปฏิบัติก็มีซิกเซ้นส์อยู่ในจิตแล้ว ก็ตัดสินใจขนหนังสือไปอยู่ในกระท่อม จำได้ว่า ก่อนเข้าพรรษา วันหนึ่ง พอตอนกลางคืน ก็นั่งสมาธิ ตอนนั้นสะสมตำราการนั่งสมาธิ สัมมาอรหัง  หลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ธรรมกายก็มี  หยุบหนอ-พองหนอ ของวัดมหาธาตุ ท่าพระจันทร์ ตำราของพระโมคคัลลา หลวงพ่อฟื้น วัดสระยายโสม สุพรรณบุรี ตำราของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ  หลวงปู่มั่นก็มี กะไว้ว่าจะบวชอายุ ๕๐ ตลอดชีวิต เพราะเคยอ่านไว้แล้ว ก็ตั้งจิต จะปฏิบัติสมาธิจริงๆ

ก็เริ่มนั่งในคืนเข้าพรรษา ประมาณ ๔ ทุ่ม ก็ภาวนา พุทโธ ก็แล้ว พองหนอ-ยุบหนอ ก็แล้ว สัมมาอรหัง ก็แล้ว จิตก็ไม่รวมกันทั้งนั้น ก็เกิดง่วงครับ ก็เอนตัวลงนอน เท่านั้นก็เกิดเรื่องเลย มีเหตุการณ์เกิดขึ้นทันตา ก็มีเสียงพายุพัดโหมใส่กระท่อม เล่นเอาขนลุกตกใจกลัวเพราะกระท่อมอยู่ในป่าข้างบ้านผู้เขียน เพียงแต่มีคลอง ๔-๕ เมตร กั้น และในป่ามันมีต้นไม้เก่าแก่อายุก็ประมาณร้อยปี แถมเป็นต้นโศกด้วย หลังรัฐสภาปัจจุบันนี้ เล่นเอาตกอกตกใจ เฮ้ยอะไรวะ อยู่ๆ ก็มีพายุพัดใส่กระท่อม ก็ลุกขึ้นมานั่งพิจารณาดู ทำไมลมมันพัดใส่แต่หน้ากระท่อมนะ มองดูไปรอบๆ ก็ไม่มีลม ใจก็บอกว่า เฮ้ย ผีหลอกแล้ว ก็นั่งขัดสมาธิเลย ภาวนาพุทโธ  นึกอะไรได้ก็ภาวนาไป รู้แต่ว่า พุทโธบ้าง สัมมาอรหังบ้าง และก็พองหนอ ยุบหนอ ก็แล้ว

ก็ท่องอิติปิโสมงกุฏพระพุทธเจ้า คาถาหลวงพ่อโอภาสี ก็แล้ว ใจมันยังไม่หายสั่น  มันตกใจกลัว ขนลุกหมด ก็นึกในใจว่า อย่างนี้ผีมันต้องหลอกเราแน่ แต่ใจยังชื้อเพราะว่ายังมีพระเครื่องพวงใหญ่อยู่บนหัวเตียง แต่นัยน์ตาก็กวาดมองไปรอบกระท่อม คอยดูว่า ผีมันจะโผล่มาทางไหน เพราะกระท่อมเป็นเพียงกระต๊อบเหมือนเพิงหมาแหงน เห็นได้ทั่ว ปรากฏว่าท่องคาถา ภาวนาอะไรก็แล้ว เจ้าพายุก็ยังไม่หยุดพัด ก็เลยตัดสินใจว่า เป็นอะไรก็เป็นซีวะ ถ้าผีมันโผล่มาละก็จะเอาพระพวงใหญ่ฟาดผี เท่านั้นก็นั่งสูดลมหายใจเข้า-ออกลึกๆ สักครู่ จิตมันก็หายกลัว ลมหายใจมันก็สงบ ไม่ตื่นเต้นไปกับความกลัว ก็เลยรู้ว่าความกลัวมันทำให้จิตเราสั่นไปนี่เอง 

พอคุมลมหายใจปกติลงมันก็สงบ ก็เลยเอาจิตไปจับกับลมหายใจ จิตก็ไปดูตรงลมมันเข้าออก ตรงปลายจมูก กึ่งกลางของรูจมูกทั้งสองก็เลยรู้ว่า ลมเข้าลมออกมันอยู่ตรงนี้ ก็เลยเพ่งดูลมหายใจ ก็เลยว่า ที่ตั้งของจิตอยู่ปลายจมูกหรือจงอยจมูกนี่เอง สามารถรู้เห็นอาการของลมหายใจได้นี้จิตก็เลยเพ่งดูลมหายใจเข้า-ออก ก็เลยรู้ว่า จับกับลมหายใจก็จะบังคับลมหายใจ ไม่ให้หายใจเร็วหรือช้าได้ หายใจเข้าเท่าไหร่ ออกเท่าไหร่ เราก็รู้และบังคับได้ จะให้หายใจเป็นปกติให้พอดี พอดีได้ ก็อยู่ที่นี่เอง ก็เลยตั้งจิตภาวนา “พุท หายใจเข้า โธ หายใจออก” นี้พอดี พอดี หรือเท่าๆ กัน ก็จะทำให้ลมหายใจเป็นปกติ ก็ถือเอาที่ตั้งอยู่ตรงจงอยปลายจมูก ก็ถือเป็นจุดตั้งจิต เพราะจะควบคุมลมหายใจเข้า-ออก ไม่ให้เร็ว ไม่ให้ช้า  หรือไม่ให้ยาว  ไม่ให้สั้น ให้พอดีๆ กัน จิตก็เลยมีที่ตั้งของจิตตรงนี้นี่เอง 

พอภาวนาๆ เข้า จิตก็จะจากหยาบมาอย่างกลาง แล้วถึงจะมาละเอียด ก็ต้องตั้งระยะทางของลมหายใจไว้ก่อน หายใจเข้ากี่นิ้ว จึงจะพอดี หรือพอกับความต้องการของใจ สมมุติว่า เอาระยะลมหายใจเข้า ๔ นิ้ว พอดีกับความต้องการของใจหรือการหายใจ ก็เอาระยะสูดลมหายใจเข้า ๔ นิ้ว หายใจออก ๔ นิ้ว  เป็นหลักระยะทางลมหายใจ (ถ้าท่านใด จะหาระยะทางมากขึ้นหรือน้อย ก็แล้วแต่ความต้องการของใจเป็นหลัก) สมมุติว่า เราใช้ระยะทาง ๔ นิ้ว เป็นหายใจเข้า ๔ นิ้ว หายใจออก ๔ นิ้ว เราก็เพ่งจิตไว้กับลมหายใจ หรือใช้ทั้งจิตและนัยน์ตา จับกับระยะทางของลมหายใจเข้า ๔ นิ้ว ออก ๔ นิ้ว จิตก็จะจับอยู่กับลมหายใจ ระยะทางของลม ก็จะคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ จากหยาบก็มาอย่างกลาง แล้วจะถึงมาละเอียด จาก ๔ นิ้ว ก็จะลดมาตามลำดับ ๓ นิ้วครึ่ง ๓ นิ้ว สองนิ้วครึ่ง สองนิ้ว หนึ่งนิ้ว

ก็เช่นเดียวกับเราเล่นลูกข่างนั่นแหละ ขว้างลูกข่างลงพื้น ลูกข่างก็จะวิ่งวนเป็นวงกว้างสักครู่ ก็จะตีวงแคบ และก็จะเหลือวงแคบๆ เข้า จิตก็เรา ลมหายใจของเรา ก็จะหดสั้น หดสั้นเข้าทุกที เพราะลมหายใจมันเริ่มสงบหรือละเอียดขึ้น จนถึงใกล้กับจงอยจมูกหรือที่ตั้งของจิต เหลือประมาณ ๑ หุน หรือสองหุน ใกล้จุดที่ตั้งแล้ว จิตจะสงบแล้ว ก็จะเกิดมรอาการปรากฏให้รู้ว่า จิตเริ่มสงบ ก็จะเกิดอาการตัวเบา วูบวาบในจิต ร่างกายบางครั้งรู้สึกจะสั่น โยกบ้าง ขยายบ้าง พองบ้าง หรืออาการบางอย่าง ตอนนั้นก็เป็น “การต่อฌาน” ทำให้เกิดวิตกขึ้น  เกิดความกลัวหรือตกใจ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับการนั่งสมาธิ ตัวนี้แหละ ที่ทำให้ผู้ปฏิบัติเกิดความกลัวมาก ไม่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะอาการนี้แหละ ผู้ไม่เข้าใจจะกลัวมากถึงกับเลิกปฏิบัติกันไปมากต่อมาก เพราะอาการเหล่านี้ ตัวเบา ตัวโปร่ง ตัวขยาย หรือตัวลอย ก็มี หารู้ไม่ว่า นี้เป็นอาการของวิตกของผู้ปฏิบัติใหม่ๆ สำหรับผู้เขียนบอกว่าเป็นการต่อ”ฌาน” เป็นขั้นแรก ก็คือวิตก

ถ้าผู้ปฏิบัติเข้าใจเรื่องของวิตกหรือตัวกังวลตัวนี้ ก็แก้ไขได้โดยใช้จิตไปจับกับตัววิตกคือ จิตเพ่งไปจับตัววิตกหรืออาการวิตก โดยเพ่งจิตนิ่งไว้ อาการวิตกก็จะหายไป อาการเพ่งจิตจับวิตกไว้ให้แน่นก็คือ “วิจารณ์” วิจารณ์ก็เพ่งจิตจับวิตกนั่นแหละ อาการวิตกก็จะหายไป จิตก็จะนิ่งสงบ ก็ต่อฌานได้สำเร็จ ก็คือเข้าฌาน ๑ ไปได้แล้ว พอเพ่งจิตให้สงบต่อไป จิตก็จะนิ่งสงบมากขึ้น ก็จะเกิดอาการปิติ มีน้ำตาไหลออก ก็จะเข้าสู่ฌาน ๒ ต่อไป

พอจิตสงบมากขึ้น เพราะจิตนิ่งเพ่งมาก จิตก็สงบทวีคูณขึ้นอีก ตอนนี้ จิตสงบมากขึ้น น้ำตาที่ไหล ปิติ ก็จะหยุดแห้งหายไป จิตก็จะสงบมากขึ้นตามลำดับ ทีนี้ก็จะเกิดอาการขึ้นใหม่เหมือนคนกำลังมีความสุข เหมือนกับเรากำลังนั่งยิ้มอิ่มเอิบใจแบบนั้น บางท่านไม่รู้ว่าเวลาเขานั่งสมาธิแล้ว เห็นผู้ปฏิบัตินั่งยิ้ม ก็งงหรือสงสัย หารู้ไม่ว่า ผู้ปฏิบัติกำลังเกิดความสุขในจิตเป็นฌานสามแล้ว อิ่มเอิบสบายมาก แต่พอเพ่งจิตให้ธิ หรือให้นั่งเพ่งไปอีก คราวนี้ไม่มีอาการอะไร คือจิตมันนิ่งสงบๆ จริง ถึงอุเบกขา วางเฉย สงบนิ่ง นี่คืออาการของจิตที่จะเข้าเอกัคคะตารมณ์แล้ว จิตก็จะเพ่งเข้าไปอีก นิ่งจริงๆ หรือจิตเป็นหนึ่งเดียวหรือเข้าสู่ฌาน ๔ แล้ว หรือจตุตถฌาน ยิ่งเพ่งจิตให้นิ่งเข้าไปอีก ตัวรู้ตัวเห็นก็จะเกิดตามมาโดยอัตโนมัติ ก็ยิ่งนั่งสมาธิมากขึ้นอีก ก็จะเกิดเห็นความสว่าง ความว่างเปล่า ขึ้นมาในจิต พอเพ่งจิตเข้าไปอีก เรื่องแปลกก็เกิดขึ้นในตัวผู้เขียน

ตอนนั้นผู้เขียนนั่งสมาธิอยู่ในกระท่อมครั้งแรก นั่งๆ ไปมีแต่จิตเท่านั้น มีแต่ความว่างเปล่า กระท่อมก็ไม่มี บ้านตึกก็ไม่มี ต้นไม้ก็ไม่มี เสียงจักจั่น เสียงลมก็ไม่มี แม้แต่ตัวเราเองก็ไม่มี  ทำไมมีแต่ความว่างไม่มีอะไรเลย ก็เกิดความสงสัยในจิต อะไรมันเกิดขึ้นกับตัวเรา ก็เลยนึกว่า อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด จะตายก็ให้มันตาย จิตก็ยิ่งสงบมากขึ้น เหมือนกับเราไปนั่งอยู่ในอากาศว่างๆ  ไม่มีเสียงไม่มีลม หรืออะไรรอบกาย แต่คราวนี้ก็เลยเพ่งในความว่างเปล่า มันเกิดอะไรขึ้น สักครู่ ก็เกิดเป็นแสงสว่าง จะขาวก็ไม่เชิง ก็เพ่งดูอากาศปรากฏว่า รอบๆ ตัวเรามีแต่อากาศทั้งนั้น ยิ่งเพ่งอากาศก็ยิ่งขยายกว้างออกไป สุดลูกนัยน์ตาหรือสุดจิตเรา ก็เลยรู้ว่าจิตกำลังเพ่งดูอากาศอยู่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีกระท่อม ไม่มีต้นไม้หรือตึก กำแพง ทั่วบริเวณมันว่างไปหมด ล้วนแต่เป็นอากาศทั้งนั้น

จิตก็เหมือนอยู่ในอากาศ ยิ่งเพ่งก็ยิ่งสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ ทั่งทั้งท้องฟ้า ไปจนสุดสายตามีแต่อากาศเท่านั้น ก็รู้ว่า นี่เรากำลังเพ่งอากาศอยู่หรือเราเข้าสู่อากาสานัญจายะตะนะ  เพ่งอากาศไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งเพ่งก็ยิ่งสว่างไสวไปทั่ว ไม่มีอะไรเลย ตึกรามบ้านช่องในสวนพุฒตาล บริเวณบ้านผู้เขียนหรือไกลออกไปก็ไม่มี มีแต่อากาศเท่านั้น ยิ่งเพ่งจิตเพ่งอากาศ ยิ่งทำให้จิตเราสว่างไสวลุกโพลน สบายแบบบอกไม่ถูก เหมือนพลังจิตยิ่งธิหรือเพ่งมาก ก็ยิ่งสมบูรณ์มากขึ้น จนกระทั่ง จิตมันอิ่มแล้ว ก็ลืมตา ถึงกับร้องโอ้โฮ นี่สว่างไสวทั้งข้างนอกข้างในเลยหรือ

เราก็มานั่งพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามลำดับ ก็ได้รับความจริงจากจิตภายในว่า นี่เรานั่งสมาธิคืนเดียวตั้งแต่ ๔ ทุ่ม ยัน ๘ โมงเช้า ถึงกับเพ่งอากาศไม่มีที่สิ้นสุดเชียวหรือ ไม่น่าเชื่อจะเข้าถึงระดับฌาน ๕ ได้เร็ว ก็กำลังนึกว่าจริงหรือเปล่าวะเนี่ย ก็มีเสียงหัวเราะอยู่ในจิตผู้เขียนว่า “ลูกทำได้” ก็สงสัยใครกันนะนั่งอยู่ในจิตของผู้เขียน ก็ยังไม่รู้ว่าใครกัน ก็นั่งปฏิบัติมาตั้งแต่คืนนั้นมาตั้งแต่ ๔ ทุ่มทุกคืน ก็เคยนั่งเพ่งจิตดูคนหัวเราะที่อยู่ในจิต ปรากฏว่า ได้เคยเห็น เพราะได้ยินเสียงนั้นบอกว่า ยังไม่ถึงเวลาจะรู้จักหรือเห็นท่าน ตั้งแต่นั้นมา เจ้าของเสียงก็จะคอยดูแลและบอกให้ผู้เขียนต้องลุกมาปฏิบัตินั่งสมาธิทุกวัน เวลารักษาคนป่วยก็ให้ผู้เขียนเพ่งจิตดูอาการคนป่วย แล้วก็เพ่งจิตรักษา ถ้าจนปัญญาก็แนะนำวิธีให้ บอกในจิตบ้าง เป็นภาพขึ้นมาในจิตให้เห็นบ้าง  หรือเขียนเป็นตัวหนังสือให้ปรากฏบ้าง ก็เลยทำให้ผู้เขียนต้องนั่งสมาธิดู เพ่งจิตตรวจโรคดู และก็ใช้พลังจิตเพ่งรักษา จนเกิดความชำนาญในจิต ยิ่งปฏิบัติมากในวัดในโบสถ์หรือในวิหาร ก็มักจะได้การพระทานพรจากพระพุทธเจ้า พระประธาน พระพุทธรูปปางต่างๆ อาทิ ปางประทานอภัย หรือบรมโลกนาถ ปางข้ามสมุทร และปางประทานพร ก็ยิ่งได้รับพลังบารมีมากมายจนร่างกายปลอดโปร่งเต็มไปด้วยพละกำลัง และโดยมากจะรับพรรับบารมีจากพระพุทธองค์ตามวัด พระประธาน แต่ก็ได้รับความแปลกใจเพราะผู้เขียนไม่เคยเห็นปู่ผู้เขียน หรือผู้ส่งเสียงบอกสอน รับพรหรือบารมีจากเทพหรือพรหมองค์ไหน

จนกระทั่งผู้ส่งเสียงภายในบอกว่าให้จัดพิธีไหว้ครู และก็สอนให้ทำอย่างไร ขึ้นบายศรีพรหม หนึ่งคู่ ใบหรือบายศรีหลัก ๙ ชั้น ต้นเดียว ใช้ต้นกล้วยเป็นต้นหลักบายศรีหลัก เรื่องแปลกก็ตามมา พอถึงเวลาสวดพิธีไหว้ครู ผู้เขียนกลับสวดไปได้โดยอัตโนมัติ ภาษาเทพหรือภาษาฮิบบลู หรือภาษคล้ายฮินดูก็พรั่งพรูออกมา ยิ่งสวดก็ยิ่งมีอำนาจมาก ยิ่งดัง ต้นกล้วยหลักบายศรี ก็เหมือนพองขยายใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น เหมือนคนกำลังหายใจ ไม่มีเทพหรือเจ้าร่างใดจะอยู่ในห้องพิธีได้สักองค์เลย ถอยออกไปห่างหมด และเรื่องที่แปลก ต้นกล้วยบายศรีครบ ๑๐๘ วัน ก็ทำการสวดถอน ปรากฏว่าแห้งหมดทั้งต้น

ต้นกล้วยต้นนี้ก็ประหลาด ยืนได้ให้เห็นเป็นสง่าอยู่ต้นเดียว ก็ไปทำพิธีพลีต้นกล้วยมาทำบายศรีหลัก พอล้างสะอาดอุ้มหรือเชิญเข้าบ้าน พอวางกับพื้นบ้านเป็นหินลายต่างๆ สมัยโบราณ เดิมก็เป็นตำหนัก ๖ ตำหนักของท่านพ่อจุลจอม พอวางกับพื้นหิน ปรากฏว่ายางกล้วยนั้นไหลออกมาเป็นสีเลือด แดงเหมือนเลือดคนเราพอไหลมาถูกธรณีหรือพื้นบ้าน กลับเช็ดล้างอย่างไรก็ไม่ออก ตอนทำพิธีต้นๆ ก็เห็นพ่อปิยะหรือพ่อจุลจอมเสด็จทรงม้าเจ้ามาทางหน้าต่างได้แปลกมาก กำลังสวดก็ได้ยินเสียงพ่อจุลจอมหัวเราะชอบใจและบอกว่า “ไม่มีใครทำพิธีให้กู” พอสวดเชิญเทพ-พรหมก็เห็นตัวปู่ผู้เขียน นั่งลอยเป็นประธาน เท่านั้นเสียงสวดก็เต็มไปด้วยอำนาจบารมี กระแทกพวกร่างต่างๆที่เข้ามาร่วมพิธี กระเถิบหนีออกจากห้องไปหมด เหลือแต่ผู้เขียนนั่งสวดแต่ผู้เดียว จนกระทั่งสวดพิธีไหว้ครูเสร็จแล้ว จึงรู้ว่า ปู่ผู้เขียน คือ “ท่านท้าวมหาพรหมส่องโลก” ก็คือผู้ที่ส่งเสียงสอนผู้เขียนนี่เอง